REACTIES:

HENNIE BROMAN OVER PELZERKAMP 1946 
Bijgaande foto is van de periode oktober tot november 1946. Het Sinterklaasfeest heb ik op de Pelzerkamp gevierd. Met kerst was ik thuis, herinner ik mij. Ik kreeg een boekje met
bonnetjes mee in allerlei waarden en moest die in maart 1947 afrekenen.   Groeten van Herman (toen Hennie) Broman.

VRAAG VAN DINY DE WIT
In 1948 was 7 Jaar ben ik voor 6 wekenin het gezondheidskolonie in Eersel geweest.zouden daar nog foto,s van zijn ,of iemand die daar gewerkt heeft.
ben er de laatste tijd veel mee bezig.ben nu 69 jaar.   Groetjes Diny de Wit

JAAP BRUIN OVER PELZERKAMP 
Ik ben Jaap Bruin en ik heb in de zomers van 1967 en 1969 in Pelzekamp gezeten.Nu heb ik een groeps foto uit 1969 waar ik op sta, maar die ui 1967 ben ik helaas jaren geleden kwijt geraakt.De foto dateerd uit juli/augustus 1967. De foto uit 1969, Directrice was Mevrouw de Vries en onder directrice Mevrouw Lubberding.
Als U de foto uit juli/augustus 1967 kan vinden zou ik die graag hebben, ik wil graag voor de kosten opdraaien.
Misschien zijn er mensen die in de periode juli/augustus 1967 in Pelzerkamp te Epe(Gld) hebben gezeten?
Helaas heb ik ze nog niet gevonden, wel ene Mevrouw Rietje Moss, die zat daar in1966 en heb daar regelmatig kontakt mee via het internet.
Vriendelijke groetjes van Jaap Bruin.  Telefoonnr bij Anna opvraagbaar

JANNIE WELVAART OVER BETHANIE
 Ik zat in de periode van 1974 in Bethanie, waar ik toch een goed iets aan over gehouden heb. Ik heb er een half jaar gezeten, en de foto's die ik gezien heb, roepen toch weer herinneringen op, alhoewel die van 'mijn tijd' er geen foto opstaat, temisnte, ik kan ze niet vinden.
De 'speelzaal' van toen,  was toen ik er zat, 'onze kamer' van de Zonnestralen. Boven hadden wij onze slaapkamers. Tegenover het lokaal van de zonnestralen, met een lange gang ertussen, de groep van de jongens, de 'Baanbrekers' en de ' ....' die ben ik even kwijt. Boven zat er ook nog een groep van meisjes, dacht ik, de 'sneeuwklokjes, of vlokjes'.
Ook hebben we in die tijd een toneelstukje gemaakt, alleen van de 'Zonnestralen', de anderen mochten komen kijken, en het was een succes, zo maar uit onze mouw geschudt. Aankomende week hoop ik een bezoekje te gaan brengen aan het nieuwe gebouw, k ben er vorig jaar geweest, maar kon  toen niet binnen, ik vond het grote huis toch wel 'iets' hebben hoor, met zo een lange oprijlaan ervoor..... Ik hoop van u te horen.Vr gr, Jannie Welvaart.

ANNEKE HOOGENDOORN
Goede morgen Anna,
 Met veel genoegen kijk ik regelmatig op je website. Daarin vraag je om oude foto's. Waarschijnlijk heb je ooit gehoord van Koloniehuis Bethanie in Zeist.
Hierheen zijn in het verleden heel veel Delftse kinderen geweest. Ik benmet nog een Bethanieganger in het bezit gekomen van ongeveer 500 foto's uit die tijd.
Er staan heel veel Delftse kinderen op.  Mijn vraag aan jou is of jij ze op je site zou willen zetten.
Ik denk datweer veel mensen een plezier mee doen. Hopelijk ben ik bij jou aan het goede adres.
Zou je willen reageren op deze mail? Bij voorbaat hartelijk dank.
 Mijn e-mailadres is                  sjattoo@hotmail.com   Vriendelijke groeten van Anneke Hoogendoorn.

NOU ANNEKE, HIER IS HET ALLEMAAL MEE BEGONNEN, HOPELIJK KOMEN ER ONWIJS VEEL REACTIES OP, VERVELENDE EN LEUKE, IN IEDER GEVAL ERVARINGEN MET KOLONIE,S , MSS OOK WEL LEUK OM JOUW VERHAAL OVER BETHANIE NEER TE ZETTEN, IK HOOR HET WEL, GR ANNA

-----

HANS OOSTERMAN
Om mij even voor te stellen zodat je een idee krijgt wie ik nou weer ben.
Mijn naam is Hans Oosterman, geboren te Delft in 1941, en getogen tot 1967. Toen verhuisd wegens de woningnood naar Vlaardingen.Verschillende malen in "Gezondheidskolonie gezeten, 1x in Voorthuizen en 4x in Bethanie, Zeist. Daar heb ik in 1953 een Delfts meisje ontmoet met de naam Anneke Hoogendoorn. Ik vermoed dat er nu een lichtje bij je zal opgaan. Anneke en ik hadden elkaar 53 jaar niet gezien tot ik haar mede door de site van Jeanne Bouwmeester heb terug gevonden. Met onze partners erbij hebben wij elkaar vorig jaar,  na 53 jaar dus elkaar weer gezien op de blik waar Bethanie ooit had gestaan. Bij het herinneringen ophalen kwamen er uiteraard ook foto's op tafel, o.a. van Bethanie. Langzaam maar zeker kregen we het idee daar iets meer mee te willen doen. Na de nodige zoektochten zij we er uiteindelijk in geslaagd vier fotoalbums in bruikleen te krijgen. In totaal zijn dat zo'n 500 foto's. Doordat ik een klein verslagje inclusief foto's van onze hereniging vorig jaar aan Jeanne had doen toekomen, werd het al snel duidelijk dat zij onze foto's wel op haar site zou willen zetten. mits wij er eventueel zelf eventuele inkomende reacties voor onze rekening zouden nemen. Maar ja door allerlei omstandigheden ziet het er niet naar uit dat het er ooit van zal komen. Vandaar dat Anneke jou heeft gevraagd of jij er eventueel iets voor zou voelen. In je reactie op het mailtje van Anneke vraag je naar eventuele namen bij de foto's. Ikzelf ben daar heel slecht in maar Anneke kent er nog wel een aardig aantal, hoewel ik aanneem dat ook zij niet alle 500 honderd foto's in kan vullen.Omdat ik het dichtst bij Delft ben blijven wonen stuur ik je dit mailtje om een paar vragen te stellen. De foto's die wij hebben hebben het JPG-formaat. Daar dat het meest voorkomende is heb ik goede hoop dat dat bij jou ook zo zal zijn. Ik heb de foto's op schijven staan, die ik indien je dat wilt best bij je zou kunnen brengen en dan even praten wat jouw, en onze ideeën zijn hoe we dat verder zouden kunnen aanpakken. Ik heb het vermoeden dat Anneke daar dan ook wel bij zal willen zijn.Ik hoop dat ik je met dit mailtje iets meer informatie heb verschaft, en zie graag je reactie hierop tegemoet.
Met hartelijke groeten, Hans Oosterman, ook namens Anneke eindig ik.  Hopelijk tot spoedig,

NOU HANS, MET JOUW EN ANNEKE (ZIE HIERBOVEN) IS HET ALLEMAAL OPGEZET EN BEGONNEN, HEEL LEUK EN HOPELIJK KRIJGEN WE NOG VEEL REACTIES, OOK GOED VOOR ANDERE ERVARINGEN OM HIER TE LEZEN, DUS MSS OOK LEUK OM JOUW ERVARINGEN TE HOREN. GR ANNA

----

----

WIM VAN KAMMEN
Hallo Anne, ik heb met heel veel plezier gekeken naar jouw site ik vind het geweldig ik ben heel erg geďnteresseerd voorlopig in twee foto’s dat is nummer 201 &183 van bethanie ,want daar zie ik plotseling mij zelf te voor schijn komen  in ieder geval alvast bedankt ,ik zelf ook wat foto’s van bethanie maar die stuur ik wel later .
groeten van WIM VAN KAMMEN  w.f.van.kammen@zonnet .NL
 
HALLO WIM, NOU IK HEB JE DE FOTO'S AL GESTUURD, EN DEZE VAN JOUW GROEPJE HIER NEERGEZET, GR ANNA

----

----

Dat is ongeveer 1958 of 59 geweest ik heb jammer genoeg geen foto s .Ikvond het ook niet zo n fijne tijd ik ben daar in die 6 weken 4 x weggelopen
samen met Doede Jansen en Ronald van Alten. We moesten leren groenten etendat is ze uitijndelijk niet gelukt.
Groeten Willem Huisman
HALLO WILLEM, JA VOOR JOUW WAS HET NIET ZO'N LEUKE TIJD, BEGRIJP IK,  MAAR WEL LEUK DAT JE HIER REAGEERDE, GR ANNA

--

LIDA  DE VREEDE- SCHOTTING
Hallo Anne
Ik heb een vraag ,maar die is meer voor mijn zus  ( wil Schotting )Zij heeft ook in  1954  in Eersel in een  kolonie gezetten
Maar ik kan daar  niets van  vinden  (heb alles na gekeken ) zelf heeft ze geen computer.Ik wil voor haar zo graag wat foto`s uit die tijd ,Kan jij mij daar bij helpen.?
Als vast bedankt  Lida de Vreede -Schotting
BESTE LIDA, IK HEB JE NATUURLIJK AL GEMAILD, MAAR INDERDAAD NIET VEEL KUNNEN VINDEN, WAT IK WEL KON VINDEN HEB IK JE GESTUURD, HEB JE HET WEL GEKREGEN?? GR ANNA

---

BART VAN STRAATEN

Geweldig leuk en wat moet jij hard hebben gewerkt om zoveel foto,s van de bleekneuzen in Zeist op je site te zetten.Maar ik heb een vraagje je hebt boven de foto,s staan Bethanie van 1873 tot 1956, betekend dat dat je na 1956 geen foto,s hebt,k ben ook in 1960 nog in de kolonie in zeist geweest dus ook toen was Bethanie er nog steeds, Bart van Straaten
DANK JE WEL BART, EN ER STAAN ZEKER FOTO'S VAN LATER OOK HIER, EN ER KOMEN ER NOG STEEDS BIJ, DUS....GR ANNA

---

----

---

ADA LOS-HEIJERMAN

Hallo Anna,

Na even zoeken vond ik m'n stageschrift terug,waarin precies onze werkzaamheden , de werktijden, de dagindeling, enz. Ook een overzicht van de warme maaltijden en de broodmaaltijd. Alles gaat opnieuw voor je leven!

Veel namen van m'n collega's staan nog niet bij het overzicht  (ikzelf ook niet,Ada Heijerman) o.a.Sinie Hubee,Tonny Vliek,Betsie Haak, Bets van Steenbruggen.Van de anderen weet ik de achternaam niet meer.De foto's die ik heb  zijn toendertijd in het stageschrift geplakt,  maar ik zal ze scannen en opsturen. Tot zover deze keer, met hartelijke groet, Ada Los- Heijerman
BESTE ADA, ZOALS JE KAN ZIEN HEB IK ALLE NAMEN ER BIJGEZET EN DE FOTO'S BEN IK ZEER BENIEUWD NAAR, GR ANNA

---

ANNEKE SIBEN-V D LINDEN
hallo  ik ben anneke siben ik zie een foto, van de kolonie bethanie in zeist waar ik zelf op staat is foto  nr 165 zijn er al mensen aan gemeld ik ben wel nieuwschierig zeg wat leuk , ik ben zittend op knieen de vierde van rechts met een wit jurkje aan  en een strik in me haar    ik denk dat ik een jaar of 6  of 7 jaar bent  ik ben 1947 geboren ik woonde in delft   vriendelijke groeten  an v,d linden  ik hoor graag van je 

BESTE ANNEKE, ZOALS JE ZIET HEB IK DE FOTO HIER NEERGEZET,  EN MSS KOMEN ER NOG WEL MEER FOTO'S VAN JOUW TIJD, GR ANNA

LENIE DE VRIES
Dag mevrouw Anna
Wat geweldig leuk, en wat een werk heeft U ervan gemaakt zeg, ik heb in 1966 een half jaar in Bethanié gezeten, dus sta ik niet op u foto's maar natuurlijk herken ik alles, vriendelijke groet  Lenie de Vries.
DANK U WEL MEVR. LENIE, MAAR ER STAAN OOK FOTO'S VAN LATER BIJ HOOR, EN ER KOMEN ER NOG VEEL MEER, GR ANNA

HANS V HARTEVELT
Beste Anna,
Met ongeloof en trillende vingertjes ben ik gestuit op de vakantiekoloniewaarin ik als kind werd opgesloten. Zo'n halve eeuw later - ik weet nietprecies wanneer ik ernaartoe werd gedeporteerd - speelt dit nog steeds eenrol in mijn leven. Slechts flarden herinner ik mij en dat er iets gebeurdis, iets dat ik niet kan duiden. Het is trouwens ongelooflijk hoeveel foto's zijn bewaard gebleven. Ik heb veel respect voor degenen die dit allemaaltoegankelijk hebben gemaakt.
http://www.hansvanhartevelt.nl
Met vriendelijke groet,Hans van Hartevelt
WAT GAAF DAT JE EEN SCHRIJVER BENT GEWORDEN, GA JE OOK NOG EEN BOEK SCHRIJVEN OVER DE VERSCHRIKKINGEN VAN DE KOLONIE?? GR ANNA

EDITH VAN BRAKEL BU
wat een leuke site, ik heb zelf in 1966 , 9 maanden in Bethanie gewoond,
en heb het er heel erg naar mijn zin gehad.
ik zal binnenkort wat foto's uit die tijd doormailen. ik ben trouwens al heel lang op zoek naar medebewoners uit 1966 en naar juf. Joke Zwagemakers, maar het wil niet echt lukken, ik heb twee groepsgenootjes gevonden., misschien via deze site. ik zal hem aan iedereen aanraden om eens een kijkje te nemen mijn broer en zus hebben ook in Bethanie gezeten,
dus die zullen zeker een kijkje nemen.
groetjes Edith Edith van Brakel Bu
EDITH, IK HEB JE BERICHTJE UIT HET GASTENBOEK EVEN HIER NEERGEZET, EN IK HEB NET WEER 90 FOTO'S GEKREGEN VAN GERDA DE JONG, DIE WAS LEIDSTER IN 1968-1969, MSS HERKEN JE ER IEMAND, LEUK DAT JE OOK FOTO'S HEBT UIT DIE TIJD, ANNA

TAMARA ALBERTI-KOOPMAN
Geachte heer Oosterman,
 Ik heb uw adres via de internetpagina over het huis Bethanie te zeist.
 Graag zou ik u willen vragen of het gebouw nog bestaat. Mijn oma heeft er als "bleekneusje" gezeten omstreeks 1942, helaas kan ik uit die periode maar weinig terugvinden. Misschien dat u meer informatie over deze periode heeft.
 Mijn oma vertelde altijd graag verhalen over vroeger, zo ook dit verhaal nu ben ik een boekje aan het maken met wat foto's van het huis en ik heb het plan om daar eens te gaan kijken...maar ik kan nergens uit op maken of het gebouw nog overeind staat.
 Graag hoor ik van u.    Met vriendelijke groet,
 Tamarra Alberti-Koopman

Goedemorgen mevrouw Koopman,

Mijn naam en die van Anneke Hoogendoorn zijn bewust op de Bethanie site om,
indien we dat kunnen, eventueel aanvullende informatie te geven.

In antwoord op uw eerste vraag kan ik U mededelen dat het gebouw al geruime tijd geleden is gesloopt. Op het stuk grond waar het stond zijn nu scholen voor kinderen met een handicap of ziekte. Het enige dat nog herkenbaar is zijn de oprijlaan die er was en het woonhuis aan die oprijlaan waar, in mijn tijd dat ik er ben geweest, ca. 1950 t/m 1953. Als U die oprijlaan nog zou willen zien kan ik U de site; jeannebouwmeester.nl aanbevelen. Daar staan ook foto's van Bethanie. Als U in de namenlijst mijn naam; Hans Oosterman, ingeeft kunt foto's zien van een beknopte reünie  die wij in 2006 hebben georganiseerd. Deze reportage heb ik voor Jeanne Bouwmeester gemaakt.

Als uw oma echt meer wil weten over het huis Bethanie kan ik U een paar titels van boeken doen toekomen. Het eerste is getiteld "125 jaar PCK IN NEDERLAND", door Gert-jan van Rijn, ISBN 90 73854 18 0. Het 2e boek is BLEEKNEUSJES, dit gaat over meerdere Gezondheidskolonies. Het is van Marianne Swankhuisen, Klaartje Schweitzer, Addy Stoel. Uitgeverij; THOTH Bussum, ISBN 90 6868 345 4. IK hoop dat ik U met het bovenstaande van dienst heb kunnen zijn en wens U dan ook van harte succes met uw zoektocht. Als ik niet al te brutaal ben zou ik U willen vragen dat, als uw oma nog foto's mocht hebben uit haar Bethanie tijd, dan hou ik me van harte aanbevolen.

 

Veel succes en vriendelijke groeten mede namens Anneke Hoogendoorn.

Hans Oosterman

*********
Geachte heer Oosterman,
 Bedankt voor uw reactie, jammer dat het is afgebrokenmaar we gaan toch even een kijkje nemen bij de oprijlaan.
Helaas heeft mijn oma helemaal geen foto's van de tijd in Bethanie. Ze was dan ook blij verrast toen ik haar liet weten e.e.a. gevonden te hebben over het koloniehuis. Ik heb wel de oprijlaan gezien zoals deze er nu bij staat, maar geen foto van het woonhuis. Als we er naartoe gaan kan ik hier eventueel wel een foto van maken en deze aan u doormailen.Wat betreft de boekjes, ik ga er naar op zoek! Bedankt voor uw hulp, en mocht er een verhaal of een foto uit de tijd van 1942 opduiken, misschien dat u mij deze zou willen doormailen.. Met vriendelijke groet en succes met het bijhouden van de site (ziet er mooi uit!!)

 Tamarra Alberti-Koopman

********************

Goedemorgen Mevr. Koopman (Tamara???),
 In de eerste plaats wil ik U bij deze mijn verontschuldiging aanbieden voor het feit dan mijn reactie aan U van gisteren helaas niet helemaal correct was. Mede door de haast waarmee ik hem had gemaakt. Ik hoop in elk geval dat U er toch iets aan heeft gehad. Bij deze een reactie op uw onderstaande

e-mail. Ik ben even voor U op de site gaan zoeken. Wellicht heb ik iets gevonden dat voor uw oma leuk is om te zien.
Als U de site bezoekt kunt U H73-3 aanklikken en naar fotonr. 119 gaan. Dan ziet U vanaf het tehuis naar de weg toe de complete oprijlaan. Vervolgens kiest U H74-1, foto 80. Hier is een deel van het woonhuis te zien. Volgende H74-2, foto 82. het huis links en de hele oprijlaan in de sneeuw. Volgende H74-3, foto 209. Dit is de schuilkelder die in de oorlogsjaren is gemaakt. Misschien kan uw oma zich daar nog iets van herinneren?  Volgende H75, foto 14. Hier nogmaals het woonhuis maar ditmaal met de bewoners t.w. Dhr. en Mevr. Woudenberg. Dhr. Woudenberg was werkzaam op het complex als tuinman en klusjesman. Als u bij H75 wat verder naar beneden scrollt is het misschien aardig om voor uw oma de volgende foto's te bekijken van 1939 t/m. 1942 bij H75 de nrs. 52-60-48-49-72-76. Misschien herkent ze er iets of iemand van? Ik hoop het van harte. Als dat zo is kunt U de foto's ook op de site via e-mail bij Anna bestellen. Zij zal ze u zonder probleem toezenden. Verder zou ik U een wat brutale vraag willen stellen, als U er geen bezwaar tegen hebt zou ik het op prijs stellen indien u mij bij de voornaam zou willen aanspreken. Als u dat liever niet doet is dat uiteraard ook goed.
 Ik hoop dat ik u en uw oma enigszins van dienst heb kunnen zijn en wens u veel succes bij uw verdere zoektocht naar het verleden van uw oma. 
Vriendelijke groeten  Hans

****************

Beste Hans,
 Geen enkel probleem! De voornaam is prima hoor...
Bedankt nog voor de extra informatie, we gaan de foto's bekijken! Die meneer Woudenberg zou dus best eens de concierge kunnen zijn waar mijn oma over verteld heeft. Ik heb begrepen dat ze in de periode van haar verblijf een psalm uit het hoofd heeft moeten leren en deze met de groep heeft voorgedragen voor de concierge die op dat moment zijn jubileum vierde.. Ik zal eens vragen of mijn oma het leuk vindt een en ander op papier te zetten zodat dit door jullie op de website kan worden gepubliceerd! Misschien dat iemand er iets van terug herkend.Erg leuk om te zien dat er nog zoveel over te vinden is..Vriendelijke groeten,Tamarra

ALMA GERRITSMA-BOGA
hallo bedankt voor het sturen van de mail, over de Pelzerkamp. Alleen de foto waar ik naar zoek is er niet bij. Ik zoek een foto die op de trap is gemaakt en een meisje zit (links)op het muurtje met een kapotte knie en een pleister erop. Wie weet heeft iemand hem nog? Ik zou er heel blij mee zijn. Ik kom uit Den Haag en zat op de Maarten Lutherschool in de genemuiden straat. Ik was een lang dun meisje ik denk 7 of 8 jaar. geboren in 1956. En het was 6 zomervakantie
alma gerritsma- boga

DICK TAAL OVER PELZERKAMP
Hallo Gerda, Allereerst mijn complimenten voor de prachtige site over de koloniehuizen,
heb er van genoten. Ik stuur je 2 groepsfoto's mee, de eerste met de grootste groep is uit1952, de tweede uit 1954, misschien kan je ze op de site zetten.
 In 1957 ben ik nog een keer geweest maar daar heb ik geen groepsfoto van. Veel succes en vriendelijke groet van
 Dick Taal

vriendelijke groeten  Leny Blaas

dit is van CORRY WENNEKES  VAN ST ANTONIUS IN BOXTEL

Hallo Anne ik ben ook naar ik dacht 4 keer naar de kolonie geweest ook in de jaren dat jij geweest ben, bij een van die foto,staat corrie weet jij haar achter naam?Ik vond het niet zo erg alleen viel ik altijd flauw in de kapel het neten kammen vond ik verschrikkelijk en het luisteren naar sprookjes in de kamer van de directrice in je nacht gewaadwas erg leuk het eten van pap ben ik nooit vergeten bah wat was dat vies. Na 3 boterhammen met beleg kreeg kale boterhammen .het dutje tussen de middag was ook niet mijn favoriet bezigheid na 3 weken kreeg je op zondag bezoek van je ouders dat was een feestje ik heb er in die tijd ook een vrindje gehad hennie van steenhoven uit vlaardingen en nog vele jaren daarna mee brieven geschreven jammer dat ik geen foto,s uit die tijd heb .

Over de kolonie in bunde limburg word niet veel geschreven daar ben ik ook een keer geweest dat was niet leuk met al die nonnen daar moest je 5 weken blijven en kreeg geen bezoek de kinderen uit de mijn streek wel  Als ik het goed heb was daar ook yvonne pagie uit delft.wij hebben daar ook met de heiligdomsvaart mee gelopen in Maastricht foto,s uit die tijd heb ik niet ik had wel een foto van bunde dat was met de hele groep voor een nep ijs beer maar die ben ik kwijt geraakt na de laaste verhuizing misschien heeft iemand anders het nog . zo dat was mijn verhaaltje over de kolonies  groetjes corry

hallo anne hier heb ik de foto van kolonie huis bunde ik sta naast de zuster die dat hart vast houd en yvonne pagie ook uit delft staat2 van links vooraan.Ik heb hem van haar toe gestuurd gekregen misschien staan er non meer delfse meisjes op ik weet het niet ik hoop ook dat het gelukt is hem over testuren  groetjes corry Wennekes

De Vakantiekolonie in Huize St.Antonius te Boxtel
NICO VAN DE BOS
Dikke pap met vellen. Het verplichte hapje levertraan. Gedwongen slapen op je rechterzijde, want 'dat was beter voor je hartje'.
Het strenge regime van 'rust, reinheid en regelmaat'.
In 1951 (10 jaar oud ) ben ik door alle ellende van de oorlog naar een vakantie koloniehuis gestuurd, voor 12 weken om weer aan te sterken.
Dat waren de zogenaamde Bleekneusjes.Het heeft mij persoonlijk geen goed gedaan, maar dat is een ander verhaal.
Het was het Rooms Katholoieke Vakantie en Rustoord St.Antonius in Boxtel aan de Bosscheweg. Het was een instelling van de R.K. Bond voor Grootte Gezinnen uit Amsterdam.Het betrof een kinderrustoord ( vakantiekolonie )waar "bleekneusjes"uit het gehele land
meestal voor zes weken konden verblijven om aan te sterken.Dit flinke landhuis was eind 19e eeuw door een zekere Hr.de Lange gebouwd.
Het huis heette toen Lindenlust.
- RUST - REINHEID - REGELMAAT -
Wat ik me kan herinneren is dat we met een bus vol Rotterdamse Bleekneusjes. Kinderen vauit de Baan vertrokken richting Boxtel.
Het bleek later het katholieke Vakantie koloniehuis Sint Antonius te zijn. Alhoewel de bedoelingen van de zusters en de artsen hopelijk goed waren,
was het toch een soort tuchtkamp voor ons kinderen.Vanwege mijn zwakke gezondheid moest ik zelfs 12 weken blijven
Ik heb er veel verdriet gehad als kind, en kwam geen gram aan, alhoewel je werd volgepropt met melk en pap.
Het aller ergste wat ik me zeer sterk herinner, was als je je eten niet had opgegeten,
je dit bij een volgende maaltijd weer op je bord kreeg, en dat was nou volgens mij...kinderen pesten...je had het al zo moeilijk, en dan werd je ook nog eens op zo'n manier te pakken genomen.Jammer maar ook het peroneel wist niet beter, en trad te streng op naar de kinderen toe.
In plaats van je te beschermen, werd je als een ondeugende jongen gezien, die zijn bord niet leeg eette.Je moet ook de tijdgeest nemen, we waren zo van onze ouders weggehaald, in een wild vreemde omgeving geplaatst, dus logisch dat kinderen ziek waren of zich niet helemaal goed voelden.
Uiteindelijk ging je erheen om aan te sterken, en ja het is natuurlijk allemaal weer goed gekomen, toen mijn vader en moeder op bezoek kwamen.Natuurlijk was het daar wel erg mooi, ook de bosrijke omgeving, waar we dagelijks gingen wandelen, was geweldig.Maar voor mij persoonlijk was het daar een strafkamp.
Het koloniehuis sint Antonius kwam in 1934 tot stand en heeft geduurd tot 26 oktober 1966, hierna heeft men er een verpleeghuis van gemaakt. momenteel is er weer een grote verbouwing. Het heet nu Huize Lindenlust.
Duizenden kinderen gingen in de crisisjaren, en ook ver na de Tweede Wereldoorlog naar een zogenoemde gezondheidskolonie.
Kinderen die daarvoor in aanmerking kwamen
werden ook wel bleekneusjes genoemd. Ze werden veelal op advies van de schoolarts voor zes weken op vakantie gestuurd.
Je kwam voor een verblijf in een gezondheidskolonie in aanmerking als je bij voorbeeld astma of bronchitis had of als je te mager was.
Aan de kinderen werd verteld dat ze zes weken op vakantie gingen. In die tijd stond men er niet bij stil dat dit toch wel heel ingrijpend was voor jonge kinderen.
De meesten waren nog nooit van huis geweest. We leefden in een tijd van, je moest niet zeuren.
Het was allemaal heel goed bedoeld. De kinderen hoefden immers niet naar school en konden er heerlijk spelen met andere kinderen. En het was voor hun eigen bestwil.
Maar veel kinderen hadden last van heimwee en ze misten hun ouders, vriendjes en de school. Maar ondanks dat, kon je er als kind veel plezier hebben en de hele dag spelen aan het strand en in de bossen. Tientallen van deze koloniehuizen waren verspreid over heel Nederland.
Vaak bevonden ze zich aan de kust, in de bossen van Drenthe of op de Veluwe.
Douchen
Voor de kinderen was het een ingrijpende ervaring. Ze waren vaak voor het eerst van huis. Velen zagen voor het eerst het bos of de zee. Een paar weken zaten ze in een grote groep in een vreemde omgeving, met leiders die vaak wel vriendelijk, maar noodgedwongen ook heel streng waren. Bij aankomst werden de kinderen ontluisd en de haren gekortwiekt. Regelmatig moesten ze onder de douche, een onbekend fenomeen, want thuis klauterden ze slechts in een tobbe. Slapen deed je in lange rijen bedden, ochtendgymnastiek deed je in lange rijen, en wandelen ook.

• De kinderen werden verplicht om op stretchers te zonnebaden, deden spelletjes in het bos en liepen in lange rijen zingend door het dorp.
  Na het middagmaal moesten ze een uur naar bed. Alle kinderen lagen dan op hun rechterzijde, zogezegd omdat het hart links zat en niet bekneld mocht raken, maar in werkelijkheid om te voorkomen dat ze te veel met elkaar zouden praten.
  
  GEVONDEN OP INTERNET BIJ NICO VAN DE BOS

Strafkolonie St-Antonius-Boxtel door JOHN DE WIT

Een traumatische ervaring, anders kan ik het niet noemen. Alleen het idee al dat ik op uw site dit interneringskamp heb aangeklikt bewijst al dat ik
na al die jaren zit opgescheept met een psychische kwetsuur. De negatieve ervaringen zijn te veel om op te noemen.

Of je nu in Boxtel zat of in Egmond of waar dan ook, overal hoor en lees je dezelfde negatieve ervaringen.
Het lijkt wel of er destijds landelijke gedragsregels in het leven geroepen werden om je verblijf zo onaangenaam en pijnlijk mogelijk te maken.
Ik werd samen met een jongen uit de buurt op transport gesteld en per trein afgevoerd naar Boxtel.
Toen ik over de ijzeren spoorbrug van de Moerdijk reed wist ik al dat het niet goed was, zover van huis gaven mij de kriebels want ik wilde helemaal niet ver van huis zijn.
Ik mankeerde niks, ik was niet ziek en niet mager, ik was gewoon gezond zoals alle jongens uit mijn klas. Mijn eerste indruk van het Sint Antonius Internaat was niet
bepaald om in een hoerastemming te komen. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het hele gebouw en het interieur stamden nog uit de jaren '20 of daarvoor en
straalde een kille en trieste sfeer uit. Ik was nog niet goed en wel binnen of ik werdnaar de middenhal geloodst waar een paar rijen kinderen als kindsoldaten stonden opgesteld
met hun tassen en koffertjes naast hun voeten. Ik voelde ontheemd. Ik miste mijn vertrouwde omgeving al op het moment dat ik door die grote
sacristiedeur naar binnen ging. Het geroezemoes van al die kinderen die net als ik onwennig als slachtvee stonden te wachten om ergens ingedeeld te worden
joeg mij de stuipen op het lijf. De braakverwekkende maaltijden met aangekoekte havermoutpap of andere half vloeibare kooksels werden letterlijk je keelgat in gestouwd.
En als je het lef had om het uit te kotsen werd de klonterige griesmeel net zo makkelijk weer naar binnen gegoten en als je het toch niet at kreeg je het de volgende dag
weer voorgeschoteld. Ik heb mijn kinderen dat traumavoer nooit te eten gegeven. Brieven van thuis heb ik nooit gehad.
Misschien omdat mijn moeder me nooit heeft geschreven maar als dat wel zo was, werden ze achter gehouden en als ik zelf met veel pijn en moeite een briefje schreef en mijn ongenoegen uitte ging dat linea recta de prullenbak in en moest ik datgene opschrijven wat mij gedicteerd werd. De censuur vierde hoogtij in Boxtel.
Ik zat toen bij de zogeheten "tweede" of "derde" jongens zoals dat destijds genoemd werd (bij de wat oudere jongens, als je kan spreken van oud!) en 's avonds na het douchen
moest ik altijd alleen nablijven in de doucheruimte en werd er naar me "gekeken" door de zuster.Ik zal geen namen noemen maar ik weet nog precies hoe ze heette en ze leeft nog. Op zo'n jeugdige leeftijd had je geen benul wat ze met je deden maar het heeft zo'n impact op me gehad dat ik het tot op de dag van vandaag niet ben vergeten.
Thuis sprak je er niet over omdat je toen nog te jong was maar later dorst ik me nooit uit te kleden in het bijzijn van anderen en heb daar nog steeds moeite mee. Vandaag de dag zou je aangifte doen en zou zo iemand op non-actief gesteld worden met een paar honderd uur dienstverlening. Dat ik er een trauma aan heb overgehouden
blijkt wel uit het feit dat ik een paar jaar later via de personeelsvereniging van mijn vader met andere kinderen van de fabriek op vakantie mocht naar Doornspijk op de Veluwe.
Binnen een week was ik weer thuis omdat ik niet naar de WC dorst en constipatie problemen had. Jaren later, toen ik zeventien was ben ik weer eens heel
ver weg geweest met de trein (naar Meppel) en kreeg ik weer datzelfde onbehaaglijke gevoel als toen ik over de Moerdijkbrug naar Boxtel ging met als resultaat dat ik de zenuwen kreeg en (tijdelijk) blind ben geworden. Dat heet dan een vakantiekolonie waar je zes weken bivakkeerde om op te knappen maar het was de grootste afknapper
van mijn leven. Gelukkig is die hel in 1966 overbodig geworden en is nu een rusthuis geworden (Misschien wel voor overspannen bleekneusjes)

                                                                                            John de Wit.

                         JOSE UDO OVER BOXTEL
Hierbij wil ik mijn verhaal vertellen over het kolonihuis te Boxtel.Mijn naam is Jose Udo, woonde op de Heijplaat in Rotterdam in 1950.

Door dat ik 2 x naar Boxtel werd uitgezonden in 1950 en 1952 en ook een maal in 1951 naar Bakkum Noordholland.

Ik kom uit een gezin van 7 meisjes en we waren  niet zo rijk voor die tijd.Op verzoek van de lagere school(nonnen) ben ik bij de GGD Rotterdam
terecht gekomen en van daar uit uitgezonden naar de kolonihuizen.Ik ben ook de enigste van de 7 meisjes thuis die wegging voor 6 weken.

Mijn vader had geen auto en ging na 3 weken op zondag (bezoekdag) met de brommer van Rotterdam naar Boxtel.

Het was daar een regelmaat de heledag. s.middags verplicht slapen. Elke 6 weken dat ik ben weggeweest kwam ik precies 6 ons aan.
Ik had wel heimwee. Maar ben daardoor heelzelfstandig geworden in mijn leven.(beslissingen nemen). Ik heb geen nare tijd er aan overgehouden.

Maar ik bleef wel op school zitten en 2 x voorwaardelijk over door dat je veel miste van school in de weken die je er niet was.

Ik ben zo.n 10 jaar geleden nog eens terug geweest naar st.Anthonius te Boxtel.Ik mocht er binnen kijken, er was verbouwd maar veel leek nog op vroeger.
Het is nu een rusthuis voor oude mensen.Ik hoop dat u hier wat aan hebt.

Groeten JOSE Udo. nu 67 jaar oud.

Hallo, mijn naam is ilona oostindier,
toen lonie hof of ilona hof. Ik woonde in amsterdam met mijn ouders maar daar was heel wat ruzie, we werden alle drie ergens geplaats om tot rust te komen, me moeder ging naar lage vuurse me vader naar amersfoort en ik in zeist bethanie van 18-8 tot 19-9 1961 staat gelukkig achter op de foto. Ik was 11 juli 8 jaar geworden, thuis op straat de langste van de buurt, maar op de foto een normale lengt.Op de foto sta ik naast de leidster in uniform derde van links boven. ik weet van die periode niet zoveel meer, wat ik weet is er was in die ploeg een meisje uit werkendam ze heten lenie de haas en daar kon ik het goed mee vinden, ik leerde er spoorzoekertje in de bossen, wist als stadskind totaal niet wat dat was. ik had fotoplaatjes van conny froboes en peter knaus dat waren in de tijd de toppers, ik vermoet dat ik mijn poeeziealbum daar ben kwijt geraakt of heb laten liggen, ik weet dat we terug kwamen van wandelen, dan moest je de jas ophangen in een bijgebouw, toen ben ik op de bank gaan staan op iemands rug gesprongen, die schudde mij eraf en ik viel achterover tegen de kapstok aan meteen een gat in mijn hoofd, die werd verbonden met verband, en zo heb ik ook een paar dagen gelopen. Mijn ouders mochten niet komen maar ze miste mij zo erg dat ze 1 keer kwamen, toen zag me moeder me in een houtje touwtjejas lopen met warm weer, ik vond hem mooi maar me moeder was er kwaad over.Ik leerde er wel wat over de natuur wat mos was boomschors want daar maakte we stukjes van (stadskind midden uit de jordaan ik was alleen asfalt steen gewend)Van het personeel leidsters weet ik niets, van het hele huis ook niet, die bossen buiten spellen dat wel. Toen mijn moeder me op haalde was met de bus die daar langs reed en toen kwam ik in a.dam cs aan had je het koffiehuis (was toen nog restaurant)ik had honger als een paard, daar heb kreeg ik brood met gebakken eieren gekregen. Toen ons gezin weer voor even compleet was, en me vader een auto had gehuurd zijn we naar werkendam geweest om lenie de haas met ouders te bezoeken, daarna is ons gezin uit eengevallen. Ik ben heel blij om nu eens te zien waar en hoe het huis eruit zag, er komt geen herinnerring bij mijn boven, altands geen nare dingen, dus geen trauma aan over gehouden, maar heel fijn dat ik er nu steeds naar kan kijken en over vertellen. groeten ilona oostindier-hof uit purmerend

 LEVEN IN BAKKUM DOOR CATY VAN VELZEN

Goede morgen,

Twee keer ben ik met mijn zusje naar St. Antonius in Bakkum geweest , een keer in 1958 og 1959 en een keer in 1962 of 63.

Wij hebben het niet als prettig ervaren. Zeker de tweede keer niet toen we een verzorgster troffen die om een of andere reden ons niet mocht.
Als we dingen deden die andere kinderen ook deden kregen we straf.Het is jammer dat het allemaal zo verschrikkelijk streng en onpersoonlijk was.

Ik heb een foto van ons groepje van toen en ik heb foto's van St. Antonius zoelas het nu is.twee jaar geleden ben ik er met mijn dochter heen geweest. Ik wilde het altijd nog eens zien.Na wat e-mailverkeer heb ik een afspraak kunnen maken en heb een gedeelte van het huis mogen bekijken.

Het is nu een kindertehuis dus mochten we niet in de slaapkamers.Enige vertrekken waren nog enigszins te herkennen.Ik stuur de foto's mee.

Groetjes Caty van Velzen

PS. Op de foto: Keet in Bakkum zit op hetzelfde plekje alsop de oude foto. Op de oude foto sta ik achteraan met dat brilletje op. 
DE REST VAN  DE FOTO'S VAN BAKKUM  HEB IK BIJ KOLONIE NEERGEZET KLIK HIER

HET VERHAAL VAN RIA DE BLIJ-VUYK
DIE IN 1953 IN OVERBUNDE IN BUNDE (L) VERBLEEF 
 
Hier al een bijdrage in het vakantiekolonie verhaal. Ik heb in Koloniehuis Overbunde in Bunde (zuid Limburg) gezeten. Ik kan me nu bijna niet meer voorstellen dat ik er naar toe ging om aan te komen, dat is met de jaren namelijk vanzelf gegaan! De nonne'tjes waren over het algemeen niet voor de poes, en er werd behoorlijk gedrild. Soms werden er kinderen als straf in een donkere kast gezet.  Het verhaal dat je geen bezoek van je ouders mocht hebben klopt, dus zes weken zonder je vader en moeder op zes jarige leeftijd valt niet mee. Ik kreeg dus heimwee en lag elke dag met het middagdutje te janken. Dat was het moment voor jezelf en dan kwamen de waterlanders. Een van de nonnen was erg lief en had medelijden met mij, dan mocht ik uit bed en met haar boodschappen doen in Bunde. Ook kreeg ik dan een klontje plakkerige zuurtjes als troost. Bij mooi weer aten we buiten aan lange tafels die onder een met Bomen begroeide laan stonden. Mijn eten, wat natuurlijk weer niet om te eten was, schepte ik wanneer er niemand keek van mijn bord in het met mijn voet gemaakte kuiltje in het grint en bedekte dat keurig. Dan kreeg ik natuurlijk complimenten dat ik  mijn bordje zo snel leeg had. Ze begrepen er ook geen bal van als ik op de weegschaal stond en hij gaf weer minder aan. En dan kwam het moment van chantage, en werd er gezegd dat ik nog eens zes weken moest blijven, wanneer ik niet het gewenste gewicht had. Ook werden wij aan het werk gezet als aalbessenplukster. Je kreeg een mandje aan je arm en dat moest vol, en niet snoepen van de bessen want dan liep je de tractatie mis (lolly). Dat was dus kinderarbeid. Ze hadden in die tijd net een nieuwe speeltuin, das was dus weer een pluspuntje. Er was ook in het bos, vlak bij het huis een Maria grot, die vond ik als kind erg mooi. Een paar jaar geleden ben ik er nog eens gaan kijken, het Koloniehuis staat er nog, maar heeft een andere bestemming gevonden. De Maria grot en de plek waar ik mijn eten dumpte is er ook nog. Al met al een stukje jeugdsentiment pur sang.
 
Die foto van de speelzaal is aan mijn ouders gestuurd, dat begreep je zeker wel. Groetjes, Ria

 

JOOP van BAARLE over Groot Dennenlust in Voorthuizen

Hallo allemaal. Mijn naam is Joop van Baarle en ik ben tussen 1951 en 1953 (precies weet ik het niet meer)op Groot Dennenlust in Voorthuizen geweest.Ik kan me van namen totaal niets meer herinneren, maar tijdens het surfen kwamen er toch wel wat herinneringen naar boven.Mede dankzij vakantiekolonie.nl, en op gelderlandinbeeld.nl vindt je nog 21 foto's van Groot Dennenlust. op de fotopagina van vakantiekolonie.nl sta ik op foto nr 18, ik ben de vierde van links op de derde rij van onderaf.De foto herken je ook aan de brandblusser die rechts in beeld hangt. Misschien zijn er nog mensen uit Delft die tussen 1951 en 1953 in Groot Dennenlust zijn geweest, ik mag aannemen dat ik niet het enige bleekneusje uit Delft was.Wat ik me wel kan herinneren is dat de aankomst niet erg bemoedigend was. Met name het toegangspad naar het gebouw, een niet al te breed pad met aan weerszijden bomen en bij de ingang een bord tussen twee palen met de tekst Groot Dennenlust(zie foto gelderlandinbeeld.nl) alsof je de bewoonde wereld achter je liet.Gebeurtenissen die me zijn bijgebleven zijn het strakke regime en dat alles op schema moest.Zelfs het toiletgebruik was aan regels gebonden en de meeste bleekneusjes van toen zullen wel weten waar ik het over heb.En om maar wat andere regels te noemen 1x per week in bad, 1x per week nagels knippen, 1x perweek brief schrijven, 1x per week corveedienst, 1x per dag verplicht rusten op veldbedden(die je zelf moest halen en terugbrengen).Elke dag melk drinken(die trouwens niet te drinken was omdat het meer vellen waren dan melk)en wanneer er gezegd werd we gaan buiten op de melkbanken zitten raakte je al in paniek, want je grootste zorg was hoe kom ik aan een beker met de minste vellen.Bijna iedere dag wandelen in groepsverband en verplicht zingen, we moesten tenslotte beweging hebben en trek in eten krijgen.Ik kan me trouwens geen enkel liedje meer herinneren.Elke morgen vroeg opstaan en om 8 uur naar bed waarbij we ons in de gang op moesten stellen en voor zover ik weet de jongens eerst naar boven en dan de meisjes.Bovendien werd er op toegezien dat je op je rechterzij ging liggen want dat was namelijk beter voor je.Ook werd je elke nacht gewekt om te plassen en wanneer je een keer een ongelukje had gehad werd dat bij wijze van straf aan iedereen verteld.Mij is dat gelukkig nooit overkomen want degene die het wel overkwam schaamde zich dood.Over het luiskammen en de daarbij behorende bestrijdingsmiddelen zullen we het maar niet hebben.En dan het wegen, daar maakte je je ook al druk om want geen gewichtstoename betekende nog meer pap.Ook het wassen werd niet zachtzinnig gedaan want na het inzepen met het blok Sunlight werd je afgespoeld en daarna met een naar mijn idee te ruwe handdoek afgedroogd.Wat het eten betreft kan ik me een paar dingen herinneren zoals de boterham met tevredenheid(dat was een boterham zonder beleg)de gele brij en de smerige balletjespap(ik weet geen andere naam)Je moest die pap opeten en ik kan me nog heel goed voor de geest halen dat een jongen dat niet voor elkaar kreeg, hij bleef overgeven.Het grote nadeel was dat we dan allemaal moesten wachten.De volgende dag kreeg hij de pap weer en hoe dat verder is afgelopen weet ik niet meer.Er zal ongetwijfeld wel smakelijker eten zijn geweest maar de pap en de melk vergalde alles. Een uitzondering was het broodkapjes eten.De brieven die je naar huis schreef moest je aan de zuster geven en die controleerde ze.Stond er iets in wat negatief werd bevonden dan werd er geschrapt en moest je de brief veranderen of opnieuw schrijven.Ik heb mijn eerste brief opnieuw moeten schrijven met als gevolg dat de volgende brieven kort waren en dat ik het wel naar mijn zin had. Van spelletjes doen is me niets bijgebleven, wat ik wel nog weet is dat we elkaar een keer bekogeld hebben met dennenappels ( dat vonden we leuk). De zusters dachten daar anders over en dus kregen we straf, we moesten de hele week vroeg naar bed(nog vroeger?) en we kregen ook geen broodkapjes. Aan het eind van ons verblijf moesten we ( het woord moesten komt veel voor) een toneelstukje opvoeren omdat het afscheid naderde, daar was je dus ook een hele week mee bezig want je wilde niet de minste zijn. Dat toneelstuk werd op de waranda opgevoerd. Waar het over ging zou ik niet meer weten. ik vertolkte in ieder geval de rol van rentenier, wat hopeloos mislukte omdat mijn gedachten bij het naderende vertrek waren, en dat leverde me heel wat stekende blikken op. Al met al kan ik me geen leuke dingen voor de geest halen en de verhalen die ik heb gelezen geven aan dat mijn slechte ervaring in de kolonie geen uitzondering is geweest.      Groet aan alle bleekneusjes.

JAN LEEUWENSTEIN over Groot Dennenlust in Voorthuizen

Ik ben Jan Leeuwenstein en zat in mei 1959 in de gezondheidskolonie Groot dennenlust in Voorthuizen.
De Delftse schoolarts mevrouw Hooikaas, zij woonde toen aan de Weteringlaan, had aan mijn witte gelaatskleur
en mijn schriele gestalte vastgesteld dat ik een oppepvakantie in Voorthuizen wel kon gebruiken. 
Per trein reisden wij van station Delft naar Voorthuizen, onderweg stapten ook kinderen uit Schiedam in.
Omdat ik tot de oudere koloiniegangers behoorde had ik volgens mij wel enige privileges,
zoals eten aan een tafel voor twee, dat betekende extra voedsel,
ook omdat we dicht bij het doorgeefluik  naar de keuken zaten.
We moesten wel de ligbedden voor het verplicht rusten na het middageten met zun tweeen uit het schuurtje naar de open plek voor het gebouw dragen, na het rusten moesten we deze samen ook weer terug zetten.
Ik kreeg veel post, mijn vader knipte elke dag uit het AD de strip van Flits Gordon,
stuurde die twee maal per week samen met een uitgebreide brief naar Voorthuizen.
Wij gingen met de oudere jongens vaak voetballen, ik herinner mij dat er een aantal keren is gevoetbald tegen een team uit het dorp, wat natuurlijk erg spannend was.
Op een goede dag had ik een terug zwiepend boomtak tegen mij voorhoofd gekregen
waardoor er een gatje vlak boven mijn oog ontstond. Toen ik mij voor een pleister bij de directrice melden,
werd deze geplakt, maar tevens zocht deze kordate leidster ook een grote zaag en liep met mee naar
plek in het bos om de bewuste tak er meteen af te zagen. Het gezamelijk melkdrinken vond plaats op de Melkbank,
ik herinner mij geen vellen daarin maar wel dat de bekers van aluminium waren en vol deuken zatten.
Toen de gewichts toename na weging te gering bleek mocht de laatste week niet meer gevoetbald worden,
het buiten zetten van de veldbedden kon echter nog wel doorgang vinden.
Ik vond het wel een bijzondere ervaring die ik mij nog goed herinner hoewel het toch bijna vijftig jaar is geleden.

MARIEKE SMIDT OVER KOLONIE TE OVERBUNDE

Anna, Ben op zoek naar het gezondheidskolonie waar ik 6 weken verbleef toen ik rond de 5 á 6 jaar was. Wil al heel lang iets te weten komen over het
gezondheidskolonie te Overbunde.Ik weet er echt bijna niets meer over te zeggen. Ik ben Marieke Smidt, 60 jaar jong.
Was een jaar of 5, 6 toen ik om aan te sterken 6 weken moest verblijven in het gezondheidskolonie te Overbunde.De naam van het huis weet ik niet,
dit vroeg ik ook nooit aan mijn ouders.Weet dat het in 1953, 1954 geweest moet zijn, Ik ben van dec. 1948.
Het moet in de zomer geweest zijn rond 16 juli want toen stuurde mijn moeder met haar verjaardag een grote schoenendoos met snoep op. 
Heb nare herinneringen aan het huis. De regels waren er streng.Je moest veel levensmiddelen verplicht eten. Beetje liefde, wat ik van huis uit gewend was, kreeg je niet.
Was na 6 weken wel flink aangekomen. Dus dat doel was in elk geval bereikt.
Toch, wanneer ik aan die tijd denk voel ik mij wel verdrietig, dus kan goed terughalen hoe ik mij toen voelde.
Denk dat het een katholiek huis was, kan mij een non herinneren.Slapen onder de bomen. In het week-end een schoteltje snoep. Eten aan houten tafels.
Wat je niet op at (ontbijtkoek met zwarte randen) moesten de andere kinderen aan jou geven en moest je voor straf heel veel ontbijtkoek eten,
zo leerde je om alles verplicht op te eten.Veel ramen. Slapen op een grote zaal. Onder een laken. Tanden poetsen boven granieten bakken met je voeten staand op een granieten, koude vloer.Leuk was het rijden op een houten kar door de bossen.Kunt u mij het een en ander over het huis vertellen.
Wie weet zijn er foto’s waar ik op sta (kan mij niet herinneren dat er foto’s gemaakt zijn).
Een namenlijst (wie weet staat mijn naam ergens).Wil het graag weten.  Vertel regelmatig over mijn kolonietijd.Ik kan op uw site niets over de kolonie in Overbunde vinden
omdat ik de naam al niet weet.   Gaarne bericht en alvast bedankt Anna. Gr. Marieke Smidt

VRAAG VAN CEES JOCHEMS OVER KOLONIEHUIS VOORTHUIZEN

Hallo lieve mensen die dit leuke initiatief hebben genomen om de "bleekneuzen" op internet te zetten.
Ik ben op zoek naar foto's van de groep die in Voorthuizen hebben gezeten, volgens mij 1964 of 65, in ieder geval was het januari.
De naam van de directrice weet ik ook niet meer en volgens mij was de naam van de zuster bij de "grote jongens" Olga.
Je had twee groepen; de grote en de kleine jongens, zo ook voor de meisjes.  Ik hoop dat jullie mij een tip kunnen geven.
vriendelijk groetend, en ga vooral zo door,Cees Jochems

VERHAAL VAN LENNY VAN SCHAIJK-VOS
Wat een hoop verhalen en foto's van al die koloniehuizen, ikzelf heb 3 maanden in het Emma kinderhuis in Wijk aan Zee gezeten rond 1960, en 6 maanden in De Heuvels in Nunspeet, rond 1962.., en geen 1 verhaal vanuit mijn tijd, wat ik erg jammer vind, want toevallig heb ik er wel leuke tijden gehad, kan me alleen weinig namen meer herinneren helaas...Er is 1 foto van het Emma kinderhuis uit 1959, die heb ik ook, maar niets van De Heuvels...beetje jammer hč, terwijl er toen genoeg kinderen zaten hoor.
 succes met deze site.  vriendelijke groeten Lenny van Schaijk-Vos

OPROEP VAN JAN DE QUAASTENIET
Hallo, Ik ben er ook nog eens 3 weken geweest (denk ik maar ik weet niet meer wanneer) zegt de naam quaasteniet je iets? Groetjes,Jan    jandequaasteniet@wanadoo.nl

VERHAAL VAN ROB VERWER
Stomverbaasd heb ik zitten kijken naar jullie site en jammer dat ik mijzelf nergens terug vindt.Ik ben Rob Verwer en geboren in 1957 in 1967 heb ik 6 weken of langer in bethanie gezeten ik weet nog dat ik ook met de hele groep naar school moest in zeist.Verder kan ik me de levertraan nog herinneren en de verplichte karnemelk na school een van de mooie herineringen zijn de wandelingen met juf of zuster elly in het parkje schuin achter het huis betoverend was dat kleine stukje groen.Door omstandigheden heb ik geen jeugd en puber fotos van mijzelf het zou leuk zijn als iemand mij kon helpen aan wat fotos uit die tijd.Wat ik zeker weet dat ik daar verbleef toen Willem alexander werd geboren om dat te vieren werden we wakker gemaakt en mochten we op de bedden springen en wie was toch dat meisje met dat korte blonde haar uit amsterdam waar ik zo verliefd op was???? Ik heb persoonlijk niet zo veel moeite met het verblijf daar gehad soms wat heimwee naar huis maar dat was op het veld aan de overkant zo over.Hopelijk herkent iemand iets en kunnen we 1967 ook toevoegen.Veel succes met jullie mooie site Groet Rob Verwer robenhelma@planet.nl

KLIK HIER  STUUR UW REACTIE NAAR EMAIL KLIK HIER